آسپرژیلوزیس در پرندگان چیست؟

آسپرژیلوس چیست؟ آیا برای پرندگان خطرناک است؟

آسپرژیلوزیس در پرندگان بیماری است که باعث ضعف ایمنی اولیه می‌شود. (احتمالاً بعلت بیماری‌های همزمان)، استرس، سوء تغذیه، حبس و استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک همگی دلیل های احتمالی برای رشد عفونت های فرصت‌طلب آسپرژیلوس می‌باشند. همچنین مدیریت نادرست مکان، بهداشت و پرورش ممکن است پرندگان خانگی و طیور را مستعد به رشد بیماری کند.

بستر مرطوب و غذا،غذایی که مدت زیادی ذخیره شده، رطوبت، تهویه ضعیف و پاکسازی نامناسب قفس همگی فاکتورهایی‌اند که میتوانند سبب افزایش اسپورهای قارچی که از محیط تنفس میشوند بشوند. بعضی از انواع بسترها مانند چوب ذرت و پوسته گردو ممکن است باعث تقویت رشد قارچ آسپرژیلوس شوند. حتی در پرندگان سالم، استنشاق میزان زیادی از اسپورها می‌تواند باعث بیماری شدید شود. مسیرهای غیررایج تر مواجهه با بیماری شامل از طریق بریدگی و عفونت های پوست یا از طریق آلودگی پوسته تخم مرغ هنگام انکوباسیون میشود.

همه ی پرندگان خانگی میتوانند بیمار شوند اما بیشترین تاثیر را گونه‌ی آفریقایی خاکستری،آمازون و طوطی‌های پیونوس میباشند. آسپرژیلوزیس بعنوان یکی از رایج ترین علل بیماری های تنفسی در پرندگان خانگی است. این بیماری از طریق عفونت توسط قارچ اسپرژیلوس ایجاد میشود.

آسپرژیلوس فومیگاتوس رایج ترین گونه‌ای است که باعث بیماری تنفسی در پرندگان خانگی میشود. این ارگانیسم بطور رایج در محیط طبیعی پیدا می‌شود. هنگامی که اسپورهای قارچ در محیط استنشاق میشوند آسپرژیلوس بداخل شش ها و کیسه های هوایی پرندگان راه باز کرده که در حالت عادی مشکلی برای پرندگان فیت و سالم ایجاد نمیکند اما تعدادی از مشکلات زمینه ساز و یا درمعرض تعدادبسیار زیادی از این اسپور ها قرار گرفتن ممکن است یک پرنده را مستعد رشد بیماری آسپرژیلوس کند.

بروز علایم آسپرژیلوزیس به چه شکل است؟

آسپرژیلوس معمولا بتدریج درون شش ها و کیسه های هوایی رشد میکند. علایم ابتدایی معمولا نامحسوس اند مانند کاهش سطح انرژی،کاهش اشتها،خستگی کاهش صدا، تنفس سخت، ضعف مزمن و قرارگیری سر جلو و بازکردن بال‌ها برای نفس‌کشیدن. این فرم مزمن معمولا نتیجه‌ی استرس طولانی مدت یا بیماری است و معمولا برای مدتی غیرقابل‌شناسایی است.

علائم تنفسی نظیر افزایش تعداد و تلاش تنفسی، تنفس با دهان باز و صداهای تنفسی نشانه های افزایش شدت بیماری‌اند و بصورت عادی تا اواخر رشد بیماری مشاهده نمیشوند. تنفس با دهان باز اورژانسی است. اگر این نشانه ها مشاهده شدند بسرعت باید به درمانگاه دامپزشکی را مطلع کرد. آسپرژیلوزیس حاد کمتر رایج است و بصورت عادی در جوان ها و حیواناتی که سیستم ایمنی آنها دچار نقص بوده و در معرض تعداد زیادی اسپور قارچ آسپرژیلوس قرار گرفته اند دیده میشود.

این فرم بیماری ممکن است شامل بسیاری از نشانه های فوق شود اما رشدش بسیار سریعتر بوده که میتواتد به مرگ در چند روز منتهی شود. عفونت بیماری آسپرژیلوس میتواند در نای نیز حضور داشته باشد که باعث تغییر صدا و سرفه‌ی خرخر شود؛ یا حفره‌ی بینی که سبب تورم صورت یا ترشحات بینی شود.

به همین دلیل تعداد زیادی از علایم کمتر رایج وجود دارند که ممکن است دیده شوند. علایم معدی – روده‌ای مانند اسهال و برگرداندن غذا یا علایم عصبی که شامل لرزش، عدم تعادل و ضعف عمومی هستند گزارش شده‌اند. بعضی از پرندگان با پژمردگی (سستی) بال که بطور ثانویه ناشی از آسیب به کیسه های هوایی نزدیک شانه میباشد به دامپزشک خود مراجعه میکنند.

آسپرژیلوزیس چگونه تشخیص داده میشود؟

تشخیص آسپرژیلوزیس میتواند سخت و معمولا شامل استفاده از چندین تست مختلف شود. علایم بالینی و یافته های معاینه فیزیکی بهمراه تغییراتی در فرایند خونگیری ممکن است نشان از یک مشکل باشد اما به تنهایی غیرمشخص و ناکافی برای تشخیص قطعی می‌باشند. تاریخچه‌ای از رویدادهای استرس‌وار میتواند موجب فهمیدن رشد درمان بیماری آسپرژیلوس پرندگان توسط یک دامپزشک شود. رادیوگراف ها دومین تست رایج اند و ممکن است نشانه‌های تغییر در شش‌ها، کیسه های هوایی یا قسمت های دیگر بدن را نشان دهند.

چیزی که می‌تواند برای مشاهده‌ عفونت قارچی در پرندگان مفید باشد اندوسکوپی میباشد که میتواند برای مشاهده مستقیم مجاری هوایی مورد استفاده قرار گیرد. تمامی روش های تشخیص می‌توانند بیماری آسپرژیلوس را ساپورت کنند اما بیماری بدون شناسایی ارگانیسم قابل شناسایی قطعی نیست.

درحال حاضر بهترین روش برای رسیدن به تشخیص آسپرژیلوزیس چیست، استفاده ترکیبی از تمامی تست های گفته شده به همراه اندوسکوپی با مشاهده مستقیم ضایعات است. پرندگانی که کشت مثبت برای قارچ پرندگان دارند بیشتر احتمال دارد که رشد قارچی شدیدتری داشته باشند. هرچند که کشت ها خیلی حساس نبوده و بعضی عفونت ها ممکن است شناسایی نشوند. علاوه بر این دامپزشک شما ممکن است مستقیما ترشحات خارج شده از مجاری هوایی یا بدست آمده از روشی بنام اندوسکوپی را مشاهده کند تا ارگانیسم های قارچی را پیدا کند.

اخیرا تست‌های دیگری ایجاد شده اند که سعی در شناسایی انتی‌بادی‌ها یا ارگانیسم های قارچ اسپرژیلوس در خون دارند. این تست ها می‌توانند در شناسایی قارچ آسپرژیلوس موثرتر باشند اما انها میتوانند انقدر حساس بوده که خیلی از حیواناتی که تستشان مثبت میشود فاقد بیماری باشند.

در نهایت بهترین راه تشخیص قطعی آسپرژیلوزیس آن است که یک پاتولوژیست بافت مبتلا را زیر میکروسکوپ مشاهده کند. نمونه برداری (بیوپسی) را میتوان تحت بیهوشی معمولا از طریق اندوسکوپی انجام داد و نمونه را به آزمایشگاه ارسال کرد تا آنالیز شود. یک نتیجه‌ی مثبت از این تست بهترین راه برای اطمینان از تشخیص بیماری آسپرژیلوس است اما بدون محدودیت نیست.

آیا آسپرژیلوزیس در پرندگان درمان می‌شود؟

بله. آسپرژیلوس میتواند با ترکیبی از داروهای ضدقارچی و مراقبت حمایتی با احتمال های متفاوت بسته به شدت و وسعت بیماری درمان شود. داروهای ضدقارچی اولین خط دفاعی دربرابر درمان بیماری قارچی مرغ هستند و یکی از این داروها بنام ایتراکونازول بعنوان قابل قبول ترین داروی ضدقارچی بشمار میرود.

این دارو از طریق دهان (خوراکی) داده میشود و برای استفاده در پرندگان نسبتا بیخطر است. یک داروی ضدقارچی دیگر آمفوتریسین B است که درموارد خاص به پرندگان مبتلا به آسپرژیلوزیس داده می‌شود. Itraconazole و Voriconazole بعنوان داروی اصلی بکار میرود اما این داروها در ایجاد مسمومیت نیز شهرت دارد که درصورت استفاده طولانی مدت به کلیه ها آسیب میرساند.

کاربرد دیگر این دارو تجویز بصورت موضعی در ناحیه ای که قارچ رشد کرده هنگام فرایند اندوسکوپ همانطور که بالاتر اشاره شد است. تعداد زیادی داروی ضدقارچی دیگر با احتمالات موفقیت متفاوت و کاربرد کمتر وجود دارد. نبیولیزاسیون (ائروسولیزاسیون) بعضی داروها هم ممکن است روش منطقی برای درمان عفونت قارچی باشد با دادن اجازه‌‌ به دارو برای دسترسی به مجاری هوایی.

درمان ضدقارچی ممکن است نیاز به ادامه دهی برای حداقل شش هفته تا شش ماه در بعضی کیس ها داشته باشد تا کاملا موثر واقع شود. در کیس های جدی جراحی ممکن است ضروری باشد. آسپرژیلوزیس چیست میتواند گرانولوما (ترکیب توده های قارچ و سلول های التهابی) را در مجاری هوایی یا دیگر بخش های بدن تشکیل دهد.

پیشگیری از آسپرژیلوزیس

بهترین پیشگیری براساس محدودسازی در معرض اسپورها قرار گرفتن و پرنده را بطور کلی سالم نگه داشتن است. مطمئن شوید که پرنده شما در محیطی سالم که زیادی متراکم و مرطوب نیست قرار دارد. بستر و غذای مرطوب را برای طولانی مدت در قفس ها نگذارید زیرا این ها مکانهای ایده‌ال برای تکثیر قارچ پرندگان می باشند.

از همه مهم‌تر، مطمئن شوید پرنده شما سالم و خوشحال است. استرس را تا جایی که امکانپذیر است محدود کرده و سعی کنید روتین مراقبت دامپزشکی برای پرندتان را نگه دارید تا هر مشکلی که ممکن است پرنده را مستعد بیماریی های جدی کند سریعا شناسایی شوند.

آیا آسپرژیلوزیس قابل انتقال به انسان ها است؟

آسپرژیلوزیس، بیماری واگیردار بحساب نمی آید و یک شخص سالم نیازی به نگرانی درباره‌ی بیمار شدن ندارد. اما افراد ایمونوساپرسد (سرطان، HIV، پیوند عضو، دیابت کنترل نشده) ممکن است در خطر باشند. اسپورهای قارچ آسپرژیلوس در محیط وجود دارند و احتمالا در یک زمانی استنشاق میشوند اما بندرت ایجاد بیماری میکنند. یک استثنا ممکن است در افرادی که دارای مشکل سیستم ایمنی هستند باشد. مانند پرندگان، بهترین راه کاهش قرارگیری در معرض اسپورهای قارچ پرندگان تمیز نگه داشتن خانه جهت محدودسازی تنفس اسپورهای قارچ است.