بیمارستان اکسیژن

تشخیص و درمان آبسه در خزندگان

آبسه در خزندگان

آبسه در خزندگان از تجمع گلبول‌های سفید به دام افتاده تشکیل می شود. این به دام افتادن کپسوله شدن نامیده می شود؛ زیرا گلبول های سفید خون در یک کپسول بافتی قرار دارند. کپسوله شدن مواد گلبول سفید، معمولاً باعث ایجاد تورم یا توده‌های سفت می شود. در پستانداران – مانند من و شما – آنزیم هایی وجود دارند که گلبول‌های سفید خون را تجزیه کرده و به مایع تبدیل می کنند؛ مانند چرک جوش یا نیش مورچه. با این حال، خزندگان این آنزیم ها را ندارند و بنابراین آبسه ها جامد و دارای چرک پنیر مانند هستند.

آبسه‌ها معمولاً روی پوست دیده می‌شوند یا دقیقاً زیر آن احساس می‌شوند؛ اما می‌توانند در هر جایی از بدن ایجاد شوند. معمولا یک عامل عفونی باعث ایجاد آبسه می شود. شایع‌ترین ارگانیسم‌های ایجادکننده، باکتری‌های گرم منفی هستند؛ زیرا با یک رنگ‌آمیزی معمولی که برای شناسایی انواع باکتری‌ها استفاده می‌شود، رنگ‌آمیزی نمی‌‌شوند. بسیاری از مواد شیمیایی مختلف وجود دارند که برای کمک به شناسایی باکتری ها و سایر ارگانیسم ها استفاده می شوند.

به این‌ها رنگ‌آمیزی می گویند. انواع مختلف ارگانیسم ها رنگ های مختلفی را به خود می‌گیرند یا برخی مانند باکتری های گرم منفی اصلا رنگی به خود نمی گیرند. با این حال، انواع دیگر باکتری ها، مانند بی هوازی و اسید فست نیز می توانند باعث ایجاد آبسه در خزندگان شوند. علاوه بر این، موجودات دیگری مانند قارچ ها و انگل ها (پروتوزوا، نماتود، سستود)، مواد خارجی مانند گیاهان، شیشه، فایبرگلاس، پلاستیک و چوب نیز می توانند آبسه ایجاد کنند.

چه چیزی ممکن است شما را به این شک بی‌اندازد که خزنده شما ممکن است آبسه داشته باشد؟ آبسه می تواند تقریباً در هر جایی از بدن یا در داخل بدن ایجاد شود؛ بنابراین علائمی که مشاهده می کنید بستگی به این دارد که کجاست و چه اندامی را تحت تأثیر قرار داده است.

انواع آبسه در خزندگان کدام است؟

برای آبسه های روی پوست یا درست زیر پوست که به ترتیب پوستی و زیر پوستی نامیده می شوند، اغلب برخی از علائم زیر را مشاهده خواهید کرد:

  • توده(ها)، تورم ها، توده ها و/یا دو طرف بدن که شکل متفاوتی دارند.
  • آسیب به پوست روی توده ممکن است مشهود باشد یا نباشد.
  • خزنده ممکن است لنگ باشد یا قادر به راه رفتن نباشد.
  • علائم غیر اختصاصی؛ از جمله افسردگی، بی تحرکی و/یا بی اشتهایی
  • زخم‌‌های گزش یا ضربه‌های وارده به قفس یا حیوانات دیگر در خانه مانند گربه یا سگ.
  • مکان‌های رایج:
    • سر (به ویژه در امتداد استخوان های فک بالا یا پایین و ناحیه سوراخ بینی)
    • گردن
    • پاها، پاها، انگشتان پا
    • روی ستون فقرات یا دم

برای آبسه هایی که در داخل بدن ایجاد می شوند:

  • غیر اختصاصی؛ از جمله افسردگی، بی تحرکی، و/یا بی اشتهایی (به عنوان مثال: آبسه کبدی)
  • بی اشتهایی همراه با آبسه های واقع در دهان یا دستگاه گوارش
  • مخصوص اندام‌های داخلی درگیر؛ به عنوان مثال:
    • مشکلات تنفسی با آبسه ریه
    • اسهال، مدفوع تیره، خون در مدفوع یا یبوست ناشی از آبسه های گوارشی
    • از دست دادن تعادل، تشنج ناشی از آبسه در مغز

آبسه در حفره دهان:

  • از دست دادن بافت اطراف حفره دهان (به ویژه در قسمت جلوی سر)، قرار گرفتن در معرض غشاهای مخاطی دهان و استخوان
  • آبسه در امتداد خط لثه ممکن است همراه با بیماری پریودنتال در مارمولک هایی با دندان آکرودنتی رخ دهد.
  • گوشه دهان:
    • عدم تقارن در گوشه های دهان، ناتوانی در بستن دهان
    • مرتبط با غده در آفتاب پرست های دنیای قدیم (به ویژه آفتاب پرست های جکسون)

آبسه شنوایی(گوش):

گاهی اوقات آبسه در یک منطقه خاص قرار می گیرد، از جمله:

  • آبسه شنوایی (گوش)؛ علائم عبارتند از:
    • بی اشتهایی
    • تورم در سمت سر
    • عدم تقارن  سر (یک طرفه)؛ یک طرف بزرگتر از طرف دیگر است
    • بزرگ شدن تمام سر (دو طرفه)
    • کجی سر
    • رایج در لاک پشت های جعبه ای و لاک پشت های آبزی
  • آبسه نیم تنه/آبسه غدد بویایی؛ علائم عبارتند از:
    • تورم مرتبط با ناحیه کلواکال/دریچه
    • تجمع مدفوع و اورات در اطراف دریچه
    • خون از ناحیه کلواکال دیده می شود
    • بو از اطراف دریچه
    • بی اشتهایی
    • از دست دادن علاقه به پرورش
  • آبسه غدد بویایی (مارها):
    • تورم فقط در جمجمه، نزدیک و پشت به خروجی
    • نامتقارن در حالت یک طرفه (ممکن است دو طرفه باشد)
    • با بوی احتمالی مرتبط است
    • ممکن است همزمان با درگیری همی پنال باشد

آبسه زیر چشمی:

  • آبسه های زیر چشمی ؛ علائم عبارتند از:
    • تغییر در چشم(ها)
      • بزرگ شده، متورم، نامتقارن (اگر یک طرفه) – یک چشم بزرگتر از دیگری به نظر می رسد.
      • چشم دیگر شفاف نیست، بلکه کدر، سفید یا زرد است
      • صاحب، به از دست دادن بینایی مشکوک است.
    • ممکن است با عفونت در دهان همراه باشد
    • بی اشتهایی

مهم است که دامپزشک شما علت را تعیین کند. در برخی موارد، آبسه‌ها با باکتری‌هایی مانند سالمونلا یا مایکوباکتریا که می‌توانند باعث بیماری در انسان شوند، مرتبط هستند یا توسط آن‌ها ایجاد می‌شوند.

 

خزندگان آسیب دیده با آبسه

آبسه در همه خزندگان شایع است. به نظر می رسد افزایش بروز در خزندگان جوان به دلیل:

  • نیازهای رشد که نیاز به دامداری دقیق تری دارد که اغلب وجود ندارد
  • سیستم ایمنی در حال توسعه (سرکوب سیستم ایمنی با پرورش نامناسب)
  • به صورت جفت یا گروهی قرار می گیرند که منجر به افزایش پرخاشگری/استرس در قفس می شود
  • خزندگان نر بیشتر از ماده ها دچار آبسه اندام های همی پنال یا جفتی می شوند.

خزندگان فعال یا با استرس زیاد که به زندگی در اسارت عادت نمی کنند، مستعد ابتلا به آبسه هستند. مثال‌ها عبارتند از:

  • پیتون‌های مشبک، اژدهای آبی آسیایی و باسیلیسک‌ها (آبسه‌های جلوی سر در اثر ضربه‌های ناشی از تلاش‌های فرار)
  • آفتاب پرست های دنیای قدیم (پا / انگشتان پا، غدد در گوشه های دهان)

برخی از عوامل خطرساز رایج که ممکن است منجر به آبسه شود عبارتند از:

  • دامداری ضعیف/استرس(اغلب منجر به سرکوب سیستم ایمنی می شود):
    • دماهای نادرست
    • کمبود رطویت یا رطوبت بیش از حد
    • قفس نادرست (اندازه کوچک، عدم وجود موانع بصری / مناطق پنهان)
    • ازدحام بیش از حد
    • سوء تغذیه (کمبود ویتامین A)
  • ضربه:
    • اقلام طعمه (جوندگان، حشرات)
    • برخوردهای هم قفسی (نیش و خراش)
    • سایر حیوانات خانگی خانه
    • تلاش برای خارج شدن از قفس
    • بر اثر تماس با قفس یا مبلمان قفس (فایبرگلاس، لبه های تیز)

تشخیص آبسه در خزندگان

برای تشخیص آبسه، دامپزشک شما با یک تاریخچه کامل پرورش و معاینه فیزیکی شروع می کند. طیف گسترده ای از شرایط وجود دارد که می توانند علائم ایجاد شده توسط آبسه را تقلید کنند یا شبیه به آن‌ها باشند که عبارتند از:

  • شکستگی
  • بیماری متابولیک استخوان (هیپرپاراتیروئیدیسم ثانویه تغذیه ای [NSHP])
  • نئوپلازی (سرطان)
  • انگل ها (تک یاخته ها، سستودها، نماتودها)
  • هماتوم / شبه آنوریسم
  • مایکوباکتریوم
  • نقرس/ نقرس کاذب
  • کیست های چربی
  • درماتوفیلوز
  • کمبود ویتامین A منجر به متاپلازی سنگفرشی می شود که شامل باکتری های ثانویه و آبسه می شود.
  • برای آبسه های زیر چشمی:
    • کاذب بوفتالموس (مجرای انسدادی بینی اشکی)
    • کاذب بوفتالموس مرتبط با تاژک داران (تک یاخته های روده ای)

در حالی که دامپزشک شما اغلب قادر است آبسه را فقط در طول معاینه فیزیکی تشخیص دهد، ممکن است برخی آزمایشات اضافی برای تشخیص نیاز باشد. این آزمایش ممکن است در مطب انجام شود، یا ممکن است لازم باشد نمونه ها به آزمایشگاه تشخیصی فرستاده شوند.

دامپزشک شما ممکن است با استفاده از سرنگ و سوزن مقداری مواد را از یک توده یا برآمدگی بدست آورد. به آن آسپیراسیون با سوزن ظریف می گویند. یک جایگزین این است که ممکن است از یک لام شیشه ای یا پلاستیکی برای به دست آوردن موادی برای رنگ آمیزی استفاده شود. به این اسمیر اثرگذاری می گویند. مواد در کلینیک رنگ آمیزی می شوند و زیر میکروسکوپ بررسی می شوند. سلول ها ممکن است نشان دهند که آبسه وجود دارد. علاوه بر این، ممکن است مقداری از این مواد برای کشت و حساسیت به آزمایشگاه تشخیصی فرستاده شود تا مشخص شود چه نوع باکتری درگیر است و مشخص شود کدام آنتی بیوتیک موثر خواهد بود. نمونه خون ممکن است برای بررسی اینکه آیا خزنده عفونت دارد و برای تعیین اینکه آیا یکی از اندام ها تحت تاثیر آبسه داخلی قرار گرفته است یا خیر، گرفته شود.

یک روش تشخیصی رایج که ممکن است دامپزشک شما پیشنهاد دهد بیوپسی است. این ماده سپس به آزمایشگاه فرستاده می شود تا بافت را بررسی کند و مشخص کند که آیا ارگانیسم یا عامل بیماری وجود دارد یا خیر. این تکامل هیستوپاتولوژیک یا هیستوپات نامیده می شود (برخی افراد آن را گزارش مسیر می نامند، حتی اگر از نظر فنی نام صحیحی نباشد). سونوگرافی و/یا استفاده از آندوسکوپ ممکن است توسط دامپزشک شما برای کمک به نشان دادن آبسه و گرفتن نمونه بیوپسی پیشنهاد شود.

رادیوگرافی (اشعه ایکس) می تواند به نشان دادن آبسه های داخلی یا تخریب استخوان ناشی از آبسه کمک کند. در برخی موارد پیچیده، توموگرافی کامپیوتری (CT) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) ممکن است پیشنهاد شود.

رفتار آبسه در خزندگان

در همه موارد، دامپزشک سابقه پرورش را با شما مرور می کند و پیشنهاداتی را برای بهبود ارائه می دهد.برای درمان اولیه، بسته به آنچه معاینه فیزیکی نشان می دهد، دامپزشک شما احتمالاً بیمار را تا انتهای بالای دمای مطلوب خزنده گرم می کند. برای بسیاری از خزندگان معمولی، این دمای بین 80 تا 90 درجه فارنهایت (26 تا 32 درجه سانتیگراد) است و در صورت نیاز مایع درمانی را شروع کنید. در حالی که خزندگان گاهی اوقات مایعات درمانی را از کیسه IV دریافت می کنند، بیشتر اوقات زیر جلدی، در حفره بدن یا در استخوان (داخلی) است.

در اکثر موارد، دامپزشک پیشنهاد می کند که آبسه با جراحی برداشته شود و سپس دوره ای از آنتی بیوتیک های مناسب را تجویز کند. اگر آبسه قابل برداشتن نباشد، مانند آبسه روی فک، دبریدمان جراحی تهاجمی (پاکسازی آبسه) مورد نیاز است. هر دوی این روش ها به بیهوشی و داروهای ضد درد نیاز دارند. شستشو با محلول های مختلف برای یک یا چند هفته پس از جراحی مهم است. دامپزشک شما در مورد آن با شما صحبت خواهد کرد.

اکثر آبسه ها نیاز به آنتی بیوتیک درمانی سیستمیک دارند. هنگامی که خزنده دوباره هیدراته شد و دمای مرکزی بدن مناسبی داشت، می توان آنتی بیوتیک درمانی را شروع کرد. بسیار مهم است که آنتی بیوتیک ها را دقیقاً همانطور که دامپزشک شما توصیف می کند و برای تعداد کامل روز مصرف کنید. هرگز نباید بدون مشورت با دامپزشک خود آنتی بیوتیک را قطع کنید.

در همه موارد، یک ویزیت بعدی پس از پایان دوره برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا ممکن است درمان طولانی تری لازم باشد، توصیه می شود. در مواردی که نیاز به شستشوی ناحیه باز آبسه دارد، باید قبل از بسته شدن کامل محل جراحی، بهبودی مجدد بررسی شود تا از رفع عفونت اطمینان حاصل شود. موارد با درگیری استخوان باید به طور مکرر در طول درمان با اشعه ایکس بعدی بررسی شوند تا پیشرفت هر گونه تغییر استخوانی ارزیابی شود.

پیش آگهی و پیشگیری آبسه در خزندگان

آبسه های جدا شده ای که استخوان را درگیر نمی کنند و درمان زودهنگام و تهاجمی دارند، معمولاً پیش آگهی مطلوبی دارند. مواردی که به دلیل سپسیس احتمالی پیش آگهی ضعیف‌تری دارند (بیماری در سطح بدن ناشی از باکتری در عفونت) شامل بیمارانی می‌شود که دارای آبسه‌های داخلی، بیماران ضعیف با آبسه‌های متعدد و بیمارانی هستند که درگیری استخوانی دارند.

عود ممکن است در مواردی مشاهده شود که آبسه به طور کامل برداشته نشود. اگر برش جراحی پیش از موعد بسته شود، آبسه می تواند دوباره ایجاد شود. این امر به ویژه در مورد آبسه های عمیق تر یا آنهایی که همزمان درگیری استخوان دارند صادق است. آبسه های داخلی یا آبسه های شامل بافت غده فعال مانند آبسه غدد بویایی. یا آبسه های درگیر غدد گوشه دهان در آفتاب پرست.

پیشگیری همیشه شامل اصلاح هر گونه شرایط زمینه‌ای و عوامل خطرزا مانند دامداری نامناسب و استرس اجتماعی، پرخاشگری در قفس و/یا ازدحام بیش از حد است که ممکن است منجر به سرکوب سیستم ایمنی شود. با آبسه‌های همی‌پنال و آبسه‌های غدد بویایی در مارهای پرورش‌یافته، از تلاش برای تولید مثل یک نر با تعداد بیش از حد ماده خودداری کنید و بستر را در طول تولید مثل فعال تمیز نگه دارید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *